Film Martina Campbella wrócił do mnie po latach. Obejrzałam go ponownie po dłuższej przerwie – myślę, że minęło dobre piętnaście lat od ostatniego seansu. Pamiętam, że kiedyś zrobił na mnie ogromne wrażenie, a teraz… wciąż potrafi wywołać dreszcz emocji. Jasne, dziś z dużym dystansem patrzę na całą tę historię – wiele scen to czysta fantazja i z realiami wspinaczki mają niewiele wspólnego. Ale mimo wszystko „Granice wytrzymałości” nadal wciągają – to dynamiczna, pełna napięcia opowieść z rodzinnym dramatem w tle i porządną porcją górskiego klimatu. Idealna, jeśli masz ochotę na coś lekkiego z akcją i oddechem wysokogórskim – nawet jeśli tylko z kanapy.
Film zaczyna się mocno – od rodzinnej tragedii, która naznacza życie bohaterów. Royce Garrett wspina się ze swoimi dziećmi – Peterem i Annie. Dochodzi do wypadku. Wszyscy troje zawisają na jednej linie, a jedynym sposobem na ocalenie dwójki dzieci jest… przecięcie liny przez Petera, odcinając ojca. Taka decyzja zostaje z bohaterami na zawsze – Annie nie może tego wybaczyć, Peter nie potrafi sobie z tym poradzić.
K2 – najgroźniejsza góra i śmiertelna wyprawa
Mijają trzy lata. Annie nie przestaje się wspinać – wręcz przeciwnie, bierze udział w niebezpiecznej wyprawie na K2 ze sponsorem i jego ekipą. Gdy przychodzi burza, zignorowane ostrzeżenia kończą się katastrofą. Peter, dowiedziawszy się o wypadku, rusza z odsieczą. Organizuje spontaniczną akcję ratunkową, w której biorą udział górscy outsiderzy – m.in. szorstki Wick i odjechani bracia.
Granice wytrzymałości – więcej akcji niż tlenu – ale o to chodzi!
Jeśli szukasz realizmu, to… polecam dokumenty. Ale jeśli chcesz poczuć napięcie, poczuć mróz na twarzy (siedząc na kanapie), to Granice wytrzymałości nadal się bronią. Są tu dramatyczne zwroty akcji, poświęcenie, heroizm, trochę absurdów (scena z wybuchającą nitrogliceryną), ale też przypomnienie, że góry testują nie tylko ciało, ale i więzi.
Kultowa scena otwierająca
Nie da się przejść obojętnie obok sceny otwierającej film – wspinaczka w trio i ten moment, który zmienia życie wszystkich bohaterów. To właśnie ta sekwencja zawsze sprawia, że chcę obejrzeć cały film od nowa. Nieważne, ile razy ją widziałam – zawsze działa.
Czy warto?
Tak – jeśli lubisz thrillery przygodowe, masz słabość do górskich historii i potrafisz przymknąć oko na nierealne szczegóły. To film o poświęceniu, rodzinie, adrenalinie i decyzjach, których nie da się cofnąć. Choć ma już swoje lata, nadal ogląda się go z wypiekami na twarzy. I kto wie – może kiedyś doczekamy się remake’u?
Ferraty? Po tym filmie już nie wyglądają tak strasznie – „Nie patrz w dół” – czy warto obejrzeć?
„Pojedynek nad przepaścią” – Ueli Steck vs Dani Arnold – kto szybciej zdobędzie ścianę?
Dodaj komentarz